دیوید استون، هم در فیلمسازی رادیکال ایالات متحده در دهه 1960 و هم در عصر طلایی سینماهای هنری بریتانیا در دهه 1970 نقش مهمی ایفا کرد. در سال 1974، دیوید و همسرش، باربارا، سینمای کلاسیک سابق را در ناتینگ هیل گیت، غرب لندن به دست آوردند که آن را تغییر دادند و نام آن را به گیت تغییر دادند. آنها شرکت پخش خود را به نام Cinegate افتتاح کردند که اولین خرید آن سه فیلم از کارگردان جوان آلمانی RW Fassbinder بود: The Merchant o.f Four Seasons (1971); اشک تلخ پترا فون کانت (1972); و ترس روح را می خورد (1974). اولین فیلم‌های فاسبیندر که در بریتانیا به نمایش درآمدند، در افتتاحیه‌اش در سپتامبر همان سال، موفقیت فوری منتقدان و باکس آفیس دروازه را به ارمغان آوردند. دروازه اغلب با فیلم‌هایی که دیگران از آنها عبور کرده‌اند، از جمله La Cage Aux Folles (1978) و آنی هال (1977) وودی آلن (1977) و منهتن (1979) از موفقیت برخوردار بود. سباستین اثر درک ژرمن (1976)، بادیالوگ ها و زیرنویس های لاتین، به مدت شش هفته در سراسر بلوک صف داشتند. آنها ستاره بدنساز جوان Pumping Iron (1977)، شوارتزنگر را که با دیوید برای جلد Time Out ژست گرفته بود، آوردند و به طور دقیق اظهار داشت که قرار است "بزرگتر از استالونه" باشد. گاه گاه برخوردهایی با سانسورها وجود داشت، به ویژه با فیلم ژاپنی در قلمرو حواس (1976). برای این، دروازه به طور موقت به یک باشگاه تبدیل شد ودر صورت مداخله ناگهانی پلیس، استونز در گیشه حضور داشت. در سال 1978 دروازه 2 را در میدان برانزویک و در سال 1981 گیت کامدن را در آرت دکوی بازسازی شده زیبای Camden Odeon باز کردند. خانه گوتیک ویکتوریایی آن‌ها در فیلیمور پلیس به یک شنبه‌شب معمولی برای هنرمندان بین‌المللی سینما تبدیل شد که ممکن است برتولوچی، اسکورسیزی، جاناتان دمی، ریچارد ایر، والاس شاون، رابرت کرامر، اگنس واردا یا آنوک ایمی باشند.استونز از طریق برادران جوناس و آدولفاس مکاس، چهره های کانونی سینمای جدید آمریکا، با بسیاری از کارگردانان جوان آوانگارد آشنا شد و با آنها دوست شد و برنامه ای از فیلم های خود را برای اسپولتو ترتیب داد. اینها برای فیلمسازان ایتالیایی، از جمله ویسکونتی، آنتونیونی و پازولینی که برای دیدن آنها هجوم آورده بودند، آشکار شد. دیوید اولین فیلم آدولفاس مکاس، هاللویا تپه ها (1963) و رکورد یوناس مکاس از بازیگر تئاتر زنده را تهیه کرد.تولید جنرال الکتریک The Brig (1964)، تصویری بی امان از زندگی که به طور مخفیانه در زندان تفنگداران دریایی ایالات متحده گرفته شده است. جایزه بهترین فیلم مستند جشنواره ونیز را از آن خود کرد. نقطه قوت دیوید به عنوان تهیه کننده این بود که هیچ کس نمی توانست به او نه بگوید. او سه فیلم سریع ساخته جو سارنو، پیشگام فیلم‌های استثمار جنسی و امروز یک چهره مذهبی برای دانشگاه را تولید کرد. و یخ رابرت کرامر (1970)، اثری کلیدی در مورد کنش رادیکال آن دوره. Lپس از آن او همچنین صحنه‌های عطف و صحنه‌های کرامر از مبارزه طبقاتی را در پرتغال تولید کرد. یکی از کارهای شخصی تر، فیلم پرتره زندگینامه ای دوستش جروم هیل بود. سنگ‌ها زمانی که توسط سازمان فیلم کوبا ICAIC برای کارگردانی مستندی به نام Compañeras y Compañeros (1970) دعوت شدند، از تولید به سمت دیگر رفتند. دیوید متعاقباً به سازماندهی تیپ‌های ونسرموس کمک کرد - مهمانی‌های مشتاقان جوان آمریکایی که مادر سفرهای کاری به کوبا. پرونده های FBI در مورد سنگ ها در حال افزایش بود. تلفن های آنها شنود شد و با آگاهی از نظارت پلیس، تصمیم گرفتند در سال 1971 به لندن بروند.