هلن فارست (زاده 12 آوریل 1917 - درگذشته 11 ژوئیه 1999) یکی از محبوب ترین خواننده های زن جاز در دوران بیگ بند آمریکا بود. او در 12 آوریل 1917 در یک خانواده یهودی در شهر آتلانتیک، نیوجرسی، هلن فوگل به دنیا آمد. او اولین بار در سن 10 سالگی با گروه برادرش آواز خواند و بعداً کار خود را با خوانندگی در رادیو CBS با نام بانی بلو آغاز کرد.

فارست زمانی که رهبر گروه، آرتی شاو او را در سال 1938 استخدام کرد، به شهرت رسید. شاو به دنبال گروه جدیدی بود.زمانی که خواننده بیلی هالیدی مجبور شد پس از خواندن مدت کوتاهی با گروه، گروه را ترک کند. فارست 38 تک آهنگ با گروه شاو ضبط کرد. دو تا از بزرگترین موفقیت های او با شاو ترانه های "آنها می گویند" و "همه چیزهایی که هستی" بودند.

در اواخر سال 1939، فارست شاو را ترک کرد و به بنی گودمن پیوست و با او تعدادی آهنگ مشهور از جمله آهنگ موفق "مردی که دوست دارم" را ضبط کرد. او به Pop Chronicles گفت: «بنی نگاه می‌کرددرست بالای ابروها، در وسط، درست بالای ابرو. او مرد بسیار عجیبی بود."

او در سال 1940 با نت کینگ کول و لیونل همپتون ضبط کرد. در سال 1941، فارست توسط هری جیمز استخدام شد. او با ارکستر هری جیمز بود که محبوب‌ترین آهنگ‌هایش را ضبط کرد، از جمله «دیوانه‌ترین رویا را دیدم» در سال 1942 و «من نمی‌خواهم بدون تو راه بروم». فارست همچنین با جیمز قرار داشت تا اینکه با زنی که بعداً با او آشنا شد ملاقات کردآری، بتی گربل