هلسینکی، ۱۹۴۵. پایان جنگ حس جدیدی از آزادی هنری و اجتماعی را برای نقاش تووه یانسون به ارمغان می‌آورد. در حالی که او روی رویاهای هنری‌اش در نقاشی تمرکز می‌کند، داستان‌های جذاب موجودات «موومین» که به کودکان ترسیده در پناهگاه‌های بمب می‌گفت، به سرعت جان می‌گیرند و شهرت بین‌المللی را به ارمغان می‌آورند.