در سال 1944، کاپیتان جوزیا جی نیومن پزشک مسئول بخش 7، بخش روانپزشکی، در یک بیمارستان نیروی هوایی ارتش در آریزونا است. این بیمارستان منابع کافی ندارد و نیومن با کمک کارکنان خلاقش، به ویژه سرباز درجه‌دار جیک لیبویتز، آنچه را که نیاز دارد به دست می‌آورد. ارتش به طور کلی به تازگی شروع به پذیرش اختلالات روانی به عنوان مشکلات قانونی کرده است و نیومن معمولاً 6 هفته فرصت دارد تا آنها را درمان کند یا به مرکز دیگری منتقل کند. بیماران زیادی در بخش وجود دارند و جدیدترین آنها شامل سرهنگ نورویل بلیس است که از گذشته‌اش جدا شده؛ کاپیتان پل وینستون که پس از 13 ماه پنهان شدن در یک زیرزمین در پشت خطوط دشمن تقریباً کاتاتونیک شده است؛ و سرباز درجه‌دار 20 ساله جیم تامپکینز که پس از سقوط هواپیمایش به شدت آسیب‌دیده است. دیگران نیز می‌آیند و می‌روند، از جمله اسیران ایتالیایی، اما نیومن و تیمش همه متوجه می‌شوند که موفقیت آنها به معنای بازگشت مردان به واحدهایشان است.