پیر پائولو پازولینی به مصاحبه با ایتالیایی‌ها دربارهٔ جنسیت می‌پردازد، که ظاهراً کمترین موضوع مورد علاقه آن‌ها برای صحبت در جمع است: او از کودکان می‌پرسد که آیا می‌دانند نوزادان از کجا می‌آیند؛ از زنان پیر و جوان می‌پرسد که آیا از برابری جنسیتی حمایت می‌کنند؛ از هر دو جنس می‌پرسد که آیا هنوز هم باکرگی زن اهمیت دارد، نظرشان دربارهٔ همجنس‌گرایی چیست، آیا طلاق باید قانونی باشد یا اینکه آیا از لغو اخیر خانه‌های فساد حمایت می‌کنند. او با کارگران، روشنفکران، دانشجویان، کشاورزان روستایی، بورژوازی و هر نوع دیگری از مردم مصاحبه می‌کند و تصویری زنده از ایتالیا که به سرعت صنعتی می‌شود، ترسیم می‌کند که بین مدرنیته و سنت معلق است — به هر دو نیز پازولینی بی‌اعتماد است.