سِلسِت آلبریه، مِی‌سِی شاعرِ پُروازِیِ مِرْدِه‌گاهِ پاریس

در سال هزار و نهصد و چهاردهم، وقتی مردان برای نبرد به جبهه رفتند، مارسل پروست سرپرستی سِلسِت آلباره را بر عهده گرفت. بیش از هشت سال بعد، در کنار او بود هنگامی که درگذشت. در طول این دوران، او تنها زمانی به اتاق او وارد می‌شد که او با صدای زنگ از او می‌خواست؛ از ساعت نه صبح تا سه عصر می‌خوابید تا شب را بیدار بماند در حالی که او می‌نوشت. مارسل از او فراتر از یک خدمتکار استفاده می‌کند: او الهام‌بخش اوست که داستان‌های دوران کودکی‌اش را می‌گوید تا یادآوری گذشته را در او برانگیزد؛ او با او همکاری می‌کند تا هر آنچه می‌خواهد برای نوشتن از آن بهره برداری کند؛ با شنیدن با وحشت به توضیحات او درباره جنبه‌های پَست پاریس می‌نگرد. زندگی او زندگیِ عشق و محبتِ شیرین است در حالی که او با سرعت زمان تلاش می‌کند اثر خود را پیش از مرگ به پایان برساند.