در طول زمستان قرن، مسافران صبرکنان در ایستگاه کولوزکی منتظر رسیدن قطار هستند. ارتباطات ریلی مختل می‌شود. همزمان قطاری در دامنه های برف گیر کرده است. فضا در واگن ها شاد است. برخی از مسافران که برای وصل شدن به ایستگاه های دیگر عجله دارند از قطار پیاده می‌شوند و به ایستگاه کولوزکی پیاده می‌روند. در میان آنان آندریژ روژاک، جوانی که به ورشو شتاب دارد، و احتمالاً همتای او باسیا قرار دارند. به زودی آقای والِرِک، فعال سیاسی که در راه باشگاهی در کمیته مرکزی بود، آقای روزبیچی و همسرش که تازه از قرارداد در عراق بازگشته‌اند، ماتیاک، ستاره تلویزیون، روزنامه نگار پرزونیاک و دیگران به ایستگاه کولوزکی می‌رسند. در ایستگاه خالی، مسافران به طور مؤثر جشن سال نو را برگزار می‌کنند. در طول جشن، شرکت‌کنندگان به تدریج عقده‌ها، ناامیدی‌ها و امیدهای پنهان خود را نشان می‌دهند