در پایان قرن نوزدهم، شانگهای به چندین کنسشن خارجی تقسیم شده است. در کنسشن بریتانیایی، تعدادی از «خانه‌های گل» لوکس برای نخبگان مرد شهر اختصاص داده شده‌اند. از آنجا که مقامات چینی اجازه ندارند به فاحشه‌خانه‌ها بروند، این مکان‌ها تنها جاهایی هستند که این مردان می‌توانند به آن‌ها مراجعه کنند. آن‌ها دنیایی خودکفا را تشکیل می‌دهند، با آداب و رسوم و حتی زبان خاص خود. مردان فقط برای دیدار با کورتسان‌ها به این خانه‌ها نمی‌روند، بلکه برای غذا خوردن، مصرف تریاک، بازی ماهجونگ و استراحت نیز به آنجا می‌آیند. زنانی که در آنجا کار می‌کنند به عنوان «گل‌های شانگهای» شناخته می‌شوند.