یکی از معروف‌ترین نقل‌قول‌های آدونیس کیرو، فیلمساز و نویسنده مهاجر، به طور تقریبی به این صورت ترجمه می‌شود: "من از شما می‌خواهم: یاد بگیرید که به فیلم‌های 'بد' نگاه کنید، زیرا آن‌ها اغلب بسیار زیبا هستند." همین را می‌توان درباره کارهای کارگردانی کیرو در یونان قبل از ظهور دیکتاتوری ۱۹۶۷ گفت که او را مجبور به فرار به پاریس کرد. این اثر گیج‌کننده، اولین تلاش سینمایی برای به تصویر کشیدن مقاومت یونان در جنگ جهانی دوم، هنگام اکران جنجال زیادی به پا کرد، هم به خاطر سبک غیرمنتظره‌اش (که یادآور برتولت برشت است) و هم به خاطر موضوعش. واکنش‌ها به نمایش آن در هفته منتقدان بین‌المللی جشنواره فیلم کن ۱۹۶۶ داغ و تقسیم‌کننده بود و نشان‌دهنده بیانیه بعدی کیرو بود که با وجود احمقانه بودن ذاتی‌اش، به نوعی وضعیت انتقادی نادری دست یافت. این درام بدی است که با جسارت بیشتر از کیفیت موفق می‌شود (نظری که می‌تواند به کار بسیاری از کارگردانان بهره‌برداری مانند ژان رولین که کیرو بعداً با محبت به آن‌ها پرداخت، نیز اطلاق شود).