پوزیتانو جزیره‌ای است در ساحل آمالفی که بنا به افسانه‌ها نپتون آن را برای عشق یک نیمف آفرید. خانه فرِدریکاردو پاردو و تینا آومن در صخره‌های جزیره نشسته بود و در سال ۱۹۶۸ به محلی برای گردهم‌آیی جامعه زیرزمینی تبدیل شد. پیر کلِمانتی مدتی در آنجا اقامت می‌کرد و تصاویر احساس‌انگیزی از شهوانیت ایجاد می‌کرد. فراتر از عشق صمیمی پیر کلِمانتی به این چهره‌ها و بدن‌های اغلب برهنه در این منظره مدیترانه‌ای، فیلم زیبایی متاثرکننده از یک آرمان‌شهر را نشان می‌دهد که در قلمروِ به اشتراک‌گذاری و خلق مداوم، هنوز می‌شد با هم زیستن را تحقق بخشید. جریان ادراک آگاهی، تأثیرات دیداری، تلقی‌های فیزیکی، کار پیر کلِمانتی سروده‌ای است به سوی حس‌گرایی و «زندگی-سینما»