به نحوی، مردی ۳۰ ساله از تایپه که دچار اختلال روانی است، از کما در بیمارستانی در شهری کوچک ساحلی در تایلند به هوش می‌آید. زنی کنار تختش است و او را اسانی می‌نامد؛ اما این نام او نیست. نام او هر ساو یونگ است و به علاوه، او به زبان تایلندی صحبت نمی‌کند. به تختخواب می‌پرد و فرار می‌کند و پرستاران او را دنبال می‌کنند. در تایوان، او یک کفگیر و گندمدارِ بی‌سروسامان بود با موهای بلند و چهره‌ای آسیب‌دیده. اما در تایلند پوست صورتش صاف و موی سرش کوتاه است. او جوانی خوش‌ظاهر با همسر زیبایی است و در اداره‌ای دولتی کار می‌کند. ناتوانی او در صحبت کردن به تایلندی هیچ مشکلی در کارش ایجاد نمی‌کند؛ حتی در میان کارکنان فردی ناشنوا و لال هم وجود دارد. تنها کاری که اسانی باید انجام دهد این است که منتظر باشد فرم‌ها به او داده شوند و او آنها را مهر بزند. به نظر آسان می‌رسد.