دیرسو، سی ساله، ریشه‌هایی دارد که به اشرافیتمان از ناحیه داخلی شمال شرقی برزیل برمی‌گردد. در آشفتگی ذهنی ساکن است و تلاش می‌کند گذشتهٔ خانوادگی خود را دفن کند. او در ریاضتی شهری در Recife کارگری است که با تحول غیرقابل کنترل مواجه است. ماریای هم ریشه‌های کشوری یکسانی دارد اما از شهر برای هدفی دیگر استفاده می‌کند. او دانشجوی موسیقی شاد و بی‌قید است. اگر دیرسو به جهانی پایدار و حاضر فکر می‌کند، ماری در تعارض با حال زندگی می‌کند. برای او هیچ چیز آن طور که باید نیست. حضور ماری آتش درون دیرسو را برمی‌انگیزد تا به شخصی دیگر بدل شود. در سفری فرار از بیابان بیابان‌های داخلی، دیداری منحصربه‌فرد رقم می‌خورد. بادرود، دوست من (موفق باشی، عزیزم) یک ضد عاشقانه از تأثیر موسیقی و سکوت است