کارگردان به تکه‌های حافظه خود می‌پردازد و تصاویری، کلمات و سکوت‌ها را در یک فیلم مقاله‌ای ترکیب می‌کند که هویت، حافظه و غیرممکن بودن روایت منسجم از خود را بررسی می‌کند. یک خودنگاره شکسته که از تصویر بازسازی شده است.