تعجبی ندارد که کارو اخراج می‌شود. او پر سر و صدا، بیش از حد احساسی و خودخواه است، بیشتر از یک آدم معمولی برلینی، به گفته بهترین دوستش آنا. اما کارو به راحتی تسلیم نمی‌شود: او تغییرات رادیکالی را انتخاب می‌کند و به درمان می‌رود. اگرچه درمانگرش به او توصیه می‌کند که آرام باشد، کارو خود را به این کار می‌سپارد.