دریای آتش

در سال هزار و سیصد سی، فیلمساز و شاعر برزیلی، ماریو پیکسوتو، شاهکار تاریخ سینمای برزیل یعنی فیلم بی‌صدای دو ساعته محدود را ساخت که از تأثیرهای اروپایی اکسپرسیونیسم و سینمای آوان‌گارد الهام می‌گرفت. در سال دو هزار و چهارده، جُول پی‌زینی با ساخت مونتاژی از تصاویر محدود و مواد مستندنمای مصاحبه‌های دهه‌های هفتاد و هشتاد میلادی به این فیلم ادای احترام کرد. پیکسوتو هرگز کار فیلمی دیگری را به پایان نَرساند، هرچند به پروژه‌های گوناگون ادامه داد. «دریای آتش» همچنین یک سکانس تازه آزادانه imagined از فیلم بعدی پیکسوتو را نمایش می‌دهد که هرگز کامل نشد و به شکلی که پی‌زینی در نظر داشت. او سعی دارد vision پیکسوتو را در حین ساخت « Limite » به نمایش بگذارد و احساس را به صورت دیداری با جست‌وجوی احساس او که هنگام الهام گرفتن برای فیلم داشت به تصویر بکشد.