خلاصهٔ این اثر به روایت زنی است که با شکوهی مه‌آلود از درخت سرو می‌گذرد. داستان در محیطی رمزآلود آغاز می‌شود، جایی که نمادهای رویاگونه و یادگارهای گذشته با هم تلاقی می‌کنند. شخصیت اصلی در مسیر معنایی برای یافتن پاسخ‌های قدیمی حرکت می‌کند و تصاویر آوایی و طبیعت به او آرامش و آشوب را همزمان هدیه می‌دهند. در مسیر او، مادونای ایستاده بر شاخه‌ای بلند مانند نمادی از پاکی و آلودگی جهان پیرامون را نشان می‌دهد، گویی زنده بودن درختان و موسیقی بازیگرانی است که به او اجازه می‌دهند از حصار زمان فرار کند. بافت داستان از استعاره‌های مذهبی و اساطیری بهره می‌برد تا خواننده را به تفکر در باب هویت، Erinnerung و ارتباط انسان با زمین و اعداد مقدس دعوت کند. پایان باز و شاعرانهٔ این روایت، حس مبهمی از نزدیکی به حقیقت اما فرار از پاسخ قطعی را در مخاطب ایجاد می‌کند، گویی مادونا از سرو همچنان منتظر پاسخ یا معجزه‌ای است که هرگز به وضوح ظاهر نمی‌شود.