روایت از آنکه فویو ساتواری به‌عنوان دختر کوچولو عشق به عکاسی را از پدرش آموخت. آنها در هر کجا که می‌رفتند عکس می‌گرفتند. پس از درگذشت پدر، یادآوری تصاویر تنها یادآوری از دست گشته‌هاست و او را از به‌جا گذاشتن آنها منع می‌کند. سال‌ها بعد، برادرش کو عکس‌های پدر را پیدا می‌کند و با ورق‌زدن صفحات آلبوم، فوفو را به یاد خاطرات خوش پدر می‌اندازد که تا ابد با او خواهد بود. اکنون، هنگامی که فو وارد سال اول دبیرستان می‌شود، دوباره دوربین پدر قدیمی را برمی‌دارد تا تصاویر شگفت‌انگیزی بگیرد که به دیگران شادی و خوشحالی بیاورد.