شین جو هی بدون محبت مادری بزرگ می‌شود. او از چیزهای سطحی هم هیجان‌زده می‌شود، گاهی تهاجمی و خودجوش است. اطرافیان از اختلال دوقطبی او نگران‌اند اما شین جو هی قصد ندارد به درمان اختلالش بپردازد و فکر می‌کند این مسئله از مادرش ناشی شده است. جین وو هیُن از افسردگی رنج می‌برد و با خود احساس می‌کند که او زباله است. روزی که با افسردگی تشخیص داده می‌شود، با شین جو هی در بیمارستان روبه‌رو می‌شود و تغییری غیرمنتظره در زندگی او به وجود می‌آید.