در این اثر کوتاه، زمان به شکل دایره‌ای بین دو فصل بهار و پاییز می‌چرخد. تصاویر خیال‌انگیز از باغی که هر دو فصل را در بر می‌گیرد، بازتابی از تغییرات درونی انسان است. اتفاقات روزمره با نمادی از چرخه آلوده یا طراوت زمین هماهنگ می‌شوند و احساس نوشتاری از ریشه‌دار بودن و گذر زمان را منتقل می‌کند. زبان ساده و تصاویر روشن، خواننده را به تأمل درباره گذر عمر، تغییرات هویتی و ارتباط انسان با طبیعت دعوت می‌کند. در پایان، معنای خانه به معنای تمامِ تجربه‌ها، خاطره‌ها و فصل‌های زندگی بدل می‌شود که هر دو سمت آن، به هم می‌رسند و تازه می‌شوند.