در این داستان روایتِ شخصیِ یادگاری از سفر و تجربه‌های ناگهانی است که با زبانِ ساده و احساسِ صمیمی به عمقِ روابطِ انسانی و شوقِ کاوش می‌پردازد. راوی از لحظهٔ آغازِ سفر تا پایانِ آن، با تواضع و کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کند و با هر گذر، درکِ تازه‌ای از هویت، جامعه و امکاناتِ زندگانی پیدا می‌کند. متن، با نثری روان و صمیمی، به زبانِ مادری باز می‌گردد تا پیامِ ارتباطِ انسانی، علاقه به یادگیری و ارزشِ تجربه‌های گوناگون را به مخاطب منتقل کند.